tokio hotel verhaal

Startspot.nl

Als startpagina - Bij je favorieten - Eigen startpagina

Dating

» Meer dating!

Aanmelden

Bekijk of de naam nog vrij is en registreer de naam:

.startspot.nl

Overzicht

Poll

Wat vind je van dit verhaal?

Bekijk de resultaten

Inleiding

Hoi, in dit verhaal heb ik stukken/interviews die echt gebeurd zijn, geruchten, En verzonnen stukken gedaan. Dus je moet niet alles t serieus nemen ,oke? Ik hoop dat jullie dit een leuk verhaal vinden, en ik zal ook nog een paar andere verhalen op deze site zetten. Dit verhaal gaat over een meisje, Kristel. Zij is een hele grote fan van Tokio Hotel, en dan vooral van Bill en Tom. Ze heeft echt allerlei posters van hun op haar kamer hangen. Maar dan ontdekt ze iets....

Deel 1

Kristel zit op school, het is het 7e uur dus ze is bijna klaar. Gelukkig maar, want het is een super saaie les. Ze voelt ineens een stekende pijn in haar zij. Ze schreeuwt het uit van de pijn, maar weet niet waar het vandaan komt. Dan voelt ze een soort mes dat over haar keel gaat. Maar dat kan helemaal niet, ze ziet niemand die een mes heeft en er staan ondertussen alleen maar bezorgde mensen om haar heen... Ze voelt pijn...zoveel pijn, ze houdt het niet meer en barst in tranen uit. De docent vraagt aan haar wat er aan de hand is, maar ze kan geen woord uitbrengen. Dan word ze naar de lerarenkamer gebracht. Daar is haar afdelingsdirecteur. Haar docent vertelt wat er in de klas gebeurde, en zegt tegen Kristel dat ze hier moet blijven, en als het weer gaat dat ze naar huis mag. Als ze na een tijdje weer een beetje is bijgekomen vraag haar afdelingsdirecteur: “Wat was er aan de hand dat je het ineens zo erg uitschreeuwde en in paniek was?” Waarop Kristel antwoord:”Ik heb werkelijk geen idee, ineens voelde ik een stekende pijn…alsof er een mes door mijn lichaam werd gehaald.” Kristel wordt persoonlijk naar huis gebracht omdat ze misschien nog meer van die steken kan krijgen. Als ze thuis is gaat Kristen op de bank liggen en tv kijken. Ze gaat een beetje zitten zappen, dan ziet ze ineens dat Tokio Hotel op tv is, maar ze zijn in het nieuws. Ze luistert aandachtig naar wat er word gezegd: “De jongens van Tokio Hotel waren druk aan het repeteren voor het eerstvolgende concert. Toen ze klaar waren met repeteren had Bill zin om een eindje te wandelen, hij ging naar het park samen met zijn tweelingbroer Tom. Daar liepen ze met zijn tween. Maar ineens kwam er een hele groep met mensen naar hun toe, maar het waren geen fans, in tegendeel: Het waren Tokio Hotel-haters. Normaal heeft de band hier niet zo veel last van, maar deze keer ging het mis. De 17 jarige Bill Kaulitz is tegen een auto aangeduwd en heeft een mes tegen zijn keel gezet gekregen en heeft een gekneusde rib opgelopen. Zijn 17 jarige tweelingbroer Tom is hard aan zijn dreadlocks getrokken en heeft een wond in zijn zij. Momenteel liggen de twee jongens in het ziekenhuis in Nederland, in welk ziekenhuis is nog niet bekend gemaakt vanwege de media. Dit incident vond vanmiddag plaats rond 14.45 uur.” Kristel schrik zich rot! Niet alleen omdat haar favoriete tweeling verongelukt is, maar omdat ze precies om die tijd de steken had. En de plaatsen van de wonden komen overeen met de plaatsen waar zij de pijn heeft gevoeld. Ze gaat op het Internet op zoeken naar informatie over het verhaal wat ze net gehoord heeft. Even later heeft ze een site gevonden. Daar staan ook gegevens van het ziekenhuis waar de tweeling verblijft. Ze besluit dus om maar even voor de zekerheid een kijkje te gaan nemen. Ze komt bij het ziekenhuis aan, maar merkt niets bijzonders... Nou ja, nu nog niet. Ze gaat naar binnen en vraagt naar Bill en Tom Kaulitz, maar de vrouw die achter de balie zit zegt dat ze er niet zijn, en nooit langsgekomen zijn. Dit vindt Kristel wel een beetje raar. Dus loopt ze verder om op onderzoek uit te gaan. Niet veel later ziet ze bewakers die een hele stoot fans tegenhouden. Dus dat betekend dat er toch wel iets aan de hand is. Ze dacht even een glimp op te vangen van Georg en Gustav die net een zijgangetje in gaan. Daar gaat ze dus achteraan. Niet veel later stoppen Georg en Gustav bij een kamer, Kristel doet alsof ze in de wachtruimte gaat zitten wachten. Ze pak een boekje en gaat erin ‘lezen’. Dat moet in ieder geval zo lijken, want eigenlijk let ze heel goed op wat Georg en Gustav voor die ene kamer uitspoken. Na een tijdje gaat Georg weg. En blijft Gustav alleen wachten. Ineens kijkt hij Kristel recht in haar ogen aan, want ze was nog steeds aan het opletten wat die twee aan het doen waren. Ze schrikt zich kapot en schaamt zich zo, ze had gehoopt dat hij haar niet zou opmerken. Gustav komt naar haar toe, en vraagt hij waarom ze hun had achtervolgd. Hij had haar dus al een hele tijd in de gaten gehad! Ze is wel erg slecht undercover… Het verbaast haar dat Gustav in het Nederlands tegen haar begon te praten, maar het gaat hem wel goed af. Ze twijfelt, maar gaf na een tijdje antwoord:”Ik…ik hoorde op het nieuws wat er was gebeurt met Bill en Tom.” Ze hield het niet meer. Kristel vindt het ook zo erg voor hen, maar ook eng, omdat zij ook de pijn van Bill en Tom had gevoeld. Gustav probeert haar gerust te stellen, en vraagt na een tijdje:”Vind je het echt zo erg dat je ervoor helemaal naar het ziekenhuis komt, en ons achtervolgd? Of zit er nog iets meer achter?” Kristel vertrouwd Gustav wel, dus ze verteld wat ze op school gevoeld had. Even kijkt Gustav raar op van het verhaal, want het lijkt allemaal verzonnen. Maar hij besluit, als Kristel het ook goed vond, dat ze het ook vertellen aan Georg, Tom en Bill. Het zou goed zijn dat zij het ook weten, want misschien is er echt iets aan de hand.

Deel 2

Iets later is het bezoekuur. Natuurlijk gaat ze samen met Gustav en Georg samen een kijkje nemen bij Bill en Tom, gelukkig gaat het erg goed met hun, en ze kunnen dezelfde dag nog naar huis. Kristel vertelt, met een beetje hulp van Gustav, wat er bij haar op school gebeurd was die middag. Bill en Tom kijken een beetje raar op nu ze het verhaal hebben gehoord. Je hoort namelijk wel eens dat sommige tweelingen of drielingen elkaar zo goed aanvoelen, dat ze de pijn voelen van de ander. Maar ze kennen Kristel niet eens… Zouden ze een drieling zijn? Dat kan toch niet? Voor de zekerheid is er een DNA-test op losgelaten. En je raad nooit wat eruit kwam: Kristel is een eeneiige drieling met Bill en Tom! Maar ze lijken niet eens op elkaar. Toen ze dit hoorde van de doktoren kon Kristel haar oren niet geloven. Maar Bill en Tom kennen haar niet. En als zij Tokio Hotel niet gekend had, dan had zijn Bill en Tom ook niet gekend. En ze hebben allebij andere ouders. Dus dat betekend dat een van de ouders pleegouders zijn, en de andere de biologische ouders zijn. Hier moet Kristel wel even aan wennen. Stel dat haar ouders niet haar eigen ouders zijn. Dan kent ze helemaal geen familie, behalve dan Bill en Tom. En zij zijn oorspronkelijk Duits, en dan moet zij dus ook Duits leren om met haar familie te kunnen communiceren. Gelukkig kunnen Bill en Tom wel aardig Nederlands praten, maar toch… het is anders. En andersom is het ook geen pretje. Want Bill en Tom zouden met dezelfde problemen zitten. Alleen het Duits-Nederlands probleem is dan wat minder…

Deel 3

Een paar maanden later komt er ook een DNA-test om uit te zoeken wie de biologische ouders zijn van Bill, Tom en Kristel. Daar blijkt uit dat de vader en moeder waar Kristel bij woont de echte ouders zijn. Kristel vraagt:”Waarom hebben jullie nooit gezegd dat ik nog 2 broers had? En dan zijn we nog wel een drieling! Hoe durven jullie?!” Ze kan haar tranen door de woede niet meer binnen houden en gaat al huilend naar boven, naar haar kamer. Even later komt Kristel’s moeder boven om uitleg te geven:”Toen ik zwanger was dachten de doktoren dat er maar 1 kind zou komen, maar na een tijdje bleek dat het er 3 waren. En had ik dan, denk ik, nog wel aangekund. Maar drie? Dat ging echt niet. Jullie hadden echt heel veel aandacht nodig, meer dan ik had verwacht en ik raakte overspannen door al dat werk wat we voor jullie moesten doen. Toen hebben we Bill en Tom laten adopteren door iemand uit Duitsland. We dachten dat het beter zou zijn dat jullie er later niets van af wisten. Tot nu… En nu voel ik me echt heel erg schuldig…” Kristel’s moeder heeft nu ook tranen in haar ogen. Gelukkig kunnen Bill en Tom voor zo lang het duurt in de logeerkamer slapen, want ze gaan een dakopbouw doen, zodat iedereen een eigen kamer heeft. Ze gaan niet meer in Duitsland wonen. Dat hebben Bill, Tom, en hun adoptie ouders gezamenlijk besloten. Gustav en Georg kunnen ook komen inwonen, in het begin is het wel even wennen. Want eerst was Kristel enigs kind, maar nu zijn ze ineens met 5 kinderen! Natuurlijk moeten Bill, Tom, Gustav en Georg ook nog gewoon naar school, maar om nou elke dag naar Duitsland te gaan voor een dagje school… daar vertrekt de bus al om 8.05 uur, laat staan hoe snel ze hun bed uit moeten als ze vanuit Nederland naar Duitsland moeten! Dus wordt ervoor gezorgd dat Bill, Tom, Gustav en Georg bij Kristel in de klas komen. Zo lopen ze geen achterstand op met de rest van hun leeftijdsgenoten. Dit is makkelijker gezegd dan gedaan…

Deel 4

Toen ze met zijn vijven op school kwamen werden de jongens meteen al herkend, gelukkig hebben ze hier voor de zekerheid al een beetje rekening mee gehouden door 10 minuten eerder van huis weg te gaan. Gelijk ‘vluchten’ze door naar de lerareningang om aan de afdelingsdirecteur te melden dat ze er zijn. Dat is voor de eerste dagen wel even slim om te doen, want je weet nooit wat fans met je gaan uitspoken. Of Tokio Hotel-haters, want dat hebben Bill en Tom pas nog meegemaakt. Behalve dat de aandacht op de jongens iets wat (heel erg) overdreven is, verloopt de dag redelijk gladjes. Maar dan breekt de grote pauze aan. Er kon ineens heel veel mensen om hun heen dringen voor enkel een handtekening. Gelukkig schieten leraren (ja, die kunnen ook helden zijn) te hulp en nemen de jongens en Kristel mee naar een rustigere plek waar ze gewoon met elkaar kunnen praten. Even later komt de beste vriendin van Kristel naar hun toe om aan Kristel te vragen wat er allemaal aan de hand is. Want zij stond natuurlijk ook verbaast te kijken toen ze Kristel met d Tokio Hotel zag binnenkomen. Er wordt haar rustig uitgelegd wat er allemaal is gebeurd sinds Kristel de steken heeft gehad, en hoe het allemaal komt. De bel gaat. Ze moeten ze zich haasten om bij de volgende les op tijd te komen! Ze zijn nog geen minuut binnen en de docent komt eraan. Dat scheelt dus niet veel. Ze zoeken met zijn vijven een plekje achter in de klas zodat ze niet al te veel opvallen. Het einde van de week breekt aan. Ze zijn blij dat het weekend is. Telkens die drukte om je heen is ook niet echt alles wat je maar wenst. Bill’s mobieltje gaat af. Het is de manager van Tokio Hotel om te melden dat er binnenkort een tournee van Zimmer 483 aan zit te komen. Als zusje krijgt Kristel een VIP kaartje en een plekje op de 1e rij. Als Kristel wil mag ze mee met de hele tour. Natuurlijk wil ze dat! Thuis zien ze dat de tour al over een week begint, dus ze gaan de spullen alvast inpakken. Kristel zit zich al helemaal te verheugen op de reis. De Zimmer 483 tour begint in Nederland omdat Tokio Hotel daar nu is, dan gaan ze naar Duitsland, door Polen, naar Rusland, en dan weer op de terugreis naar Nederland. De week gaat erg snel voorbij, en er wordt nog een afscheidsfeest gegeven voor Kristel. Natuurlijk staat dat helemaal in het teken van Tokio Hotel, maar er worden ook nummers van andere artiesten gedraaid. Iedereen heeft het naar zijn zin.

Deel 5

Eindelijk is de week voorbij en stapt Kristel samen met Tokio Hotel de tourbus in. Het is een grote zwarte bus, met het logo van Tokio Hotel. Er zijn best veel mensen die hun komen uitzwaaien, maar ook een paar voorbijgangers die nieuwsgierig zijn wat er aan de hand is. De reis gaat goed. Ze gaan met z’n allen een spel op de Playstation spelen. ‘s Avonds komen ze aan bij een sjiek restaurant, daar gaan ze iets eten. Er is alleen een probleempje. Naast je bord liggen 5 messen en vorken. En de jongens en Kristel zijn niet z netjes opgevoed dat ze precies weten welk bestek er voor wat voor eten bestemd is. Maar de oplossing is simpel: ze pakken gewoon een mes en vork en eten maar. Na een tijdje ziet Kristel dat Tom onderuit gezakt gaat zitten. Ze volgt zijn blik, die gaat naar een van de vorken. Hij kijkt even vooruit, en zijn blik gaat weer naar dezelfde vork. “Tom, wat is er?”Vraagt Kristel. Maar Tom reageert niet. “Tom, wat is er? Antwoord eens.”Zegt Kristel weer. Geen reactie… “Tom…Zeg nou eens wat er aan de hand is?!”Deze keer heeft Bill het ook gehoord, hij kijkt even waar Tom naar kijkt, en legt de vork recht. Tom gaat rechtop zitten en kletst weer gewoon met iedereen mee. Kristel snapt er nogal weinig van maar laat het gaan. Door die reactie schiet Bill in de lach. Na een tijdje zijn ze klaar met eten, sommige dingen waren echt heel erg smerig. Maar andere gerechten waren best te eten. Ze zitten alleen nog te wachten op het toetje, dat is een groot ijs. Toen ze dat ophadden bestelden ze vier kwarktaarten en wat pudding. Ze hebben namelijk een plannetje in de bus besproken. Maar of de baas van dit restaurant er blij mee zou zijn….Nee. Ze hebben namelijk afgesproken, dat wanneer een groot deel van het eten niet lekker is, of niet goed is, dat ze dan een voedselgevecht gaan houden. Natuurlijk weet de baas van het restaurant er niets vanaf, want anders zou hij hun niet binnen laten. De taarten en pudding worden geserveerd. Bill telt af van 3 tot 0, en het gevecht kan beginnen. Het is echt een hele bende, en iedereen zit onder de taart. De volwassenen die in het restaurant zitten zijn ook helemaal smerig, en vinden het niet zo’n geslaagd idee. Maar hun kinderen vinden het prachtig, en doen net zo gezellig mee. Toen de baas van het restaurant zag wat voor bende het is, was Tokio Hotel ‘m al lang gesmeerd… maar om een of andere reden weet die saaie vent van een baas toch te achterhalen dat zij diegene waren die met de zooi begonnen zijn. Tokio Hotel kwam in hun hotel aan. Ze waren ze natuurlijk nog steeds helemaal vies. En moeten ook nog opletten dat hun manager niet achter hun streek komt, dus vluchten ze zo snel mogelijk naar de douches. Toen ze allemaal weer schoon waren gingen ze een DVD kijken. Het duurt niet lang of hun manager kwam binnen, helemaal woest natuurlijk… Hij heeft inderdaad een telefoontje gehad van het restaurant en hij zei: “Jullie zijn begonnen h? Zeg het maar eerlijk.” Ze kijken hem met z’n vijven even heel onschuldig aan en zeiden:”Ja, maar het was wel gezellig…voor zolang het duurde…want die saaie baas snapt weer niks van lol maken.” De manager schiet in de lach: “Het is inderdaad een heel goede stunt geweest, en ook goed georganiseerd. Hahaha..” En hij verdwijnt de kamer uit. Kristel dacht eerst even dat hij echt boos zou zijn, maar dat is gelukkig niet zo. Maar dit betekent dat ze het al eens vaker hadden gedaan, of dat ze dit ook met de manager hebben afgesproken, dat kan natuurlijk ook. Dan gaan ze weer de DVD kijken. De film is pas heel laat afgelopen, en iedereen is erg moe dus gaan ze naar bed. Iedereen valt al heel snel in slaap.

Deel 6

’s Nachts als iedereen aan het slapen is, gaat het brandalarm. Bill wordt wakker door de herrie. Hij kijkt even om zich heen of er geen rook is, hij ziet niks en gaat weer slapen. Tom slaapt gewoon door het brandalarm heen, en merkt dus helemaal niet dat er iets gebeurd. Kristel wordt wel wakker, zij ziet ook niets, maar gaat Gustav waarschuwen, hij gaat naar Georg toe om hem wakker te maken. Ondertussen gaat Kristel naar Bill en Tom. Dan gaan de sproeiers af, Bill en Tom worden allebij wakker. Dan zegt Bill:”Hmm…Als jullie ons wakker willen maken hoef je ons geen koude douche te geven.” Kristel moet om Bill’s opmerking lachen. Dan lopen ze de kamer uit, om te gaan kijken wat er aan de hand is. Een eindje verderop zien ze dat hun manager naar hun toe komt rennen, hij glijdt bijna uit maar weet zijn evenwicht te houden. Als hij aankomt hijgt hij:”Sorry jongens, er was iemand zo slim geweest om in dit hotel te gaan roken. Maar dat mag hier niet, dat staat overal. Ik hoop dat jullie niet te veel geschrokken zijn, en hebben genoten van de douche...brrr…” Iedereen gaat weer naar bed, want ze moeten de volgende dag weer door naar het concert. De volgende dag is Gustav al vroeg wakker. Hij gaat zich douchen, daarna zet hij zijn mp3 speler op en gaat een beetje op de muziek mee zitten doen. Eigenlijk is hij nog van plan om te gaan zwemmen of in ieder geval iets aan sport te doen, maar het leek hem nog een beetje te vroeg. Kristel wordt ook al snel wakker. Ook zij gaat zich omkleden. Ze pakt een boekje en wil in de kamer gaan zitten lezen. Dan ziet ze Gustav. Kristel vraagt waarom hij al zo vroeg wakker is. Hij verteld dat het altijd zo gaat. Dan vraagt hij:”Heb je misschien zin om te zwemmen?”Kristel heeft daar wel zin in. Ze gaan hun zwemspullen halen en vertrekken naar het zwembad. Als ze even later in het water liggen voelt Kristel hoe moe ze eigenlijk is. Maar dit is lekker ontspannen, hier zou ze bijna in slaap kunnen vallen. Dan duwt Gustav haar voor de grap kopje onder en begint haar nat te maken. En dan begint het watergevecht. Zij wil Gustav omver krijgen, maar daar is hij net iets te sterk voor. Dus in plaats dat Gustav kopje onder gaat, gebeurt dat telkens bij haar. Ze hebben het heel erg naar hun zin, en vergeten de tijd. Als ze na een paar uur op de klok kijken zien ze dat het al tien uur is. Ze gaan zich gauw omkleden, voordat de anderen zich ongerust gaan maken waar ze gebleven zijn. Als ze bij hun hotelkamer aankomen zijn Bill, Tom en Georg al aangekleed en zitten een spelletje te doen. Want eigenlijk verveelden ze zich.

Deel 7

Als ze even later weer in de bus zitten kijken ze tv. Er is niet echt veel boeiends te zien op tv, dus ze gaan zelf spelletjes verzinnen om de tijd te doden. Als ze eindelijk bij de bestemming zijn regent het. En ze moeten nog 5 minuten met alle instrumenten en spullen naar de zaal lopen, want de bus kon niet dichter bij parkeren. Met zijn allen lopen ze door de regen. Iedereen heeft een koffer en een rugzak, en in de andere hand een paraplu. Zo komen ze toch nog een beetje droog over. Maar dan zien ze een hele horde met fans voor de ingang staan, maar het concert begint pas om half 9 ‘s avonds! En nu is het nog geen 5 uur ‘s avonds! Gelukkig weten ze zich redelijk snel, en helemaal compleet, door de menigte heen te wurmen. Dan word Tokio Hotel opgepikt door een of andere man. Hij verteld dat hij hun gaat begeleiden zo lang ze hier zijn. De vreemde man brengt ze naar de kleedkamers. Daar worden alle spullen en instrumenten gedumpt. Dan vertrekken Tokio Hotel, Kristel, de manager en de man naar het podium. Zo kunnen ze alvast een beetje de boel verkennen. De koffers worden uitgepakt, en dan word er een sound check gehouden. Ook het licht wordt versteld zodat het niet te veel in de gezichten van Bill, Tom, Gustav en Georg schijnt, maar wel zodat ze goed te zien zijn. En zodat het toch nog een mooie lichtshow kan worden. Alles loopt volgens plan, en er is zelfs nog tijd over. In de overige tijd gaan Bill, Tom, Gustav en Georg alvast een paar t-shirts en cd’s signeren zodat het later niet meer hoeft als ze wel tijd te kort komen, want dat zal je altijd zien na zo’n optreden. Dan ben je helemaal gebroken, en dan willen er nog een paar (gillende) fans met je op de foto of ze willen een handtekening. Als ze klaar zijn is het 7 uur ’s avonds, een mooie tijd om te gaan eten vinden de jongens. De regen is opgehouden, en het zonnetje schijnt weer. Toch zoeken ze maar een restaurant uit die binnen is, zodat als het weer gaat regenen, dat ze er geen last van hebben. Het eten is heerlijk, en er word deze keer geen voedselgevecht gehouden. Een half uur voor dat het optreden begint gaan de jongens van Tokio Hotel backstage, en Kristel gaat alvast in het publiek staan. Nog geen minuut later komen er allemaal gillende meiden (en een paar jongens) de zaal binnen. Ze gaan allemaal dringen om vooraan te komen. Gelukkig kan Kristel op haar plekje blijven staan, maar het is wel moeilijk door al dat geduw. Dan begint het. De zaal wordt helemaal donker en er begint een heel mooie lichtshow. Je ziet de jongens nog niet staan, want het licht gaat de zaal in, in plaats van het podium op, dat was namelijk zo afgesproken. Ineens begint Gustav met Ich brech aus, en barst het concert los. Het optreden is echt fantastisch. Er worden natuurlijk allemaal nummers van het album Zimmer 483 gespeelt. Zoals: Spring Nicht, bers ende der welt, Totgeliebt, Wo sind eure hnde, Stich ins glck, en nog veel meer. Maar er worden natuurlijk ook oudere nummers gespeelt zoals: Schrei, Durch den Monsun, Leb’ die sekunde, Rette Mich, Der letzte tag, Frei im freien fall, Schwarz en Beichte. Bij Schrei ‘zoekt’ Bill iemand om op het podium te komen, natuurlijk kiest hij Kristel uit. Hier was ze al een beetje op voorbereid en ze vind het wel leuk om samen met Bill te zingen. Als het concert eindelijk afgelopen is, is het al half 12. Kristel gaat gelijk naar de kleedkamers toe, want ze heeft met de jongens afgesproken dat ze gelijk daar heen zou komen. Als ze aankomt in de kleedkamer zijn de jongens al aan het inpakken. Kristel helpt ze een beetje zodat het allemaal wat sneller gaat. Als alles ingepakt is leggen ze het in de tourbus. Dan reizen ze weer verder. In de bus zijn veel voorzieningen, omdat ze ook ’s nachts reizen.Er zijn bedden, bankjes met tafel, badkamertje etc. Iedereen (behalve de chauffeur) gaat slapen. En al snel is het stil in de bus.

Deel 8

Als Kristel wakker word is het nog een beetje schemerig in de bus. Ze pakt haar leesboek uit haar tas, doet haar nachtlampje aan, en gaat lezen. Want, behalve Gustav, is er nog niemand wakker. En omdat Gustav ook wel eens zijn ding wil doen laat ze hem maar met rust. Ongeveer 2 uur later worden Bill, Tom en Georg wakker. Het haar van Bill staat echt alle kanten op, Kristel moet er een beetje om lachen. Ze zegt tegen Tom: “Dus zo komt hij telkens aan zijn kapsels…hihihi…” Ook hij kan er om lachen, en verteld het aan Bill, hij lacht ook. Dan gaan ze zich omkleden. Eerst Kristel, dan Gustav, daarna Georg, dan Tom, en als laatste Bill. Dat deed hij expres omdat Tom altijd treuzelt, en zo kon hij nog even in bed blijven liggen. Rond 12 uur ’s middags hebben ze een leuk plekje gevonden. Daar gaan ze lunchen. Het is een grasveldje. En er zijn niet zo veel kleine beestjes. Helemaal naar de zin van Bill en Tom… Omdat er dus (bijna) geen insecten zitten. Het is lekker rustig, en er zitten maar een paar mensen. De zon schijnt en het is ongeveer 25 graden Celsius. Lekker weer dus. Als ze klaar zijn met lunchen zien ze ineens een flits. Die komt van een fotocamera. Dan zegt Tom: “Ok, mooie tijd om weg te wezen.” En ze gaan snel de bus weer in. Na een half uur zijn ze gearriveerd bij de zaal waar ze deze avond het concert gaan geven, in Duitsland. Gelukkig is het nu nog rustig, want het is pas half 2 ’s middags. En net zoals bij het andere optreden in Nederland begint het concert ’s avonds. Deze keer om 8 uur. Kristel mag zelf kiezen of ze weer in het publiek wil staan, of dat ze deze keer backstage wil kijken. Deze keer wil ze backstage staan. Dat lijkt haar wel leuk. Ook deze keer is de show een groot succes. Er zijn ongeveer 12.000 mensen gekomen! En nu Kristel backstage staat kan zij zien wat Bill, Tom, Gustav en Georg allemaal zien. Echt super gaaf! Als het pauze is gaat ze wat te drinken halen voor de jongens, want zij hebben natuurlijk heel erge dorst. Ze haalt voor iedereen een Red Bull. Na de show verblijven ze met zijn allen in een hotel die vlak bij de concertzaal is. Het is namelijk weekend, en de maandag daarop geven ze geen concert, maar rijden ze wel door naar Polen.

Deel 9

Onderweg naar Polen gaat alles goed. Ze worden niet achtervolgd door paparazzi en dat soort dingen. De reis is redelijk rustig. Ze worden soms herkend als ze bij een stoplicht stil staan, maar dan moeten de mensen wel heel goed kijken, want de ruiten zijn geblindeerd. Meestal merken mensen het aan de logo’s die op de bus staan, maar het kon net zo goed zijn dat er alleen reclame voor Tokio Hotel word gemaakt. Het concert in Polen gaat goed. Kristel wordt deze keer niet op het podium geroepen, anders zou het verdacht zijn voor de mensen die er ook in Duitsland waren. Daarna rijden ze door naar Rusland. Daar is het laatste optreden. En omdat het de laatste dag van de tour is word er hier bekend gemaakt dat Bill, Tom en Kristel een drieling zijn. De meiden onder de fans zijn blij dat het niet het vriendinnetje is van Bill of Tom, maar ze zijn tegelijkertijd ook weer jaloers, omdat zij liever dat zusje waren geweest. Het concert in Rusland wordt live uitgezonden, dus weet gelijk iedereen van de drieling af. Toen Tokio Hotel na een paar dagen rijden weer in Nederland is, word er gelijk gebeld door de Hitkrant of ze een interview mogen afnemen, maar wel met Kristel erbij. De jongens vinden het goed en Kristel ook. Dus ze hebben de volgende dag afgesproken. Het interview gaat goed. Iedereen schiet wel eens in de lach door rare acties, maar het loopt allemaal op rolletjes. Eenmaal thuis gaat iedereen gelijk rust nemen. Dit waren een paar heel drukke weken, en ze zijn veel slaap te kort gekomen. En nu het weekend is kunnen ze lekker uitslapen. Daar maakt iedereen natuurlijk gebruik van. Maar soms dan heeft Bill niets te doen en dan gaat hij een songtekst schrijven. Tom gaat een beetje oefenen op zijn gitaar. En Gustav en Georg gaan ook een beetje oefenen. En Kristel… die doet van alles wat. Na een paar weken komt Bill met een stralend gezicht binnen. “Jongens, m’n laatste songtekst is af! En jullie weten wat dat betekend. We gaan een nieuwe cd uitbrengen, we moeten er alleen nog een titel voor verzinnen, en een fotoshooting regelen.” Ze hebben er wel zin in om hun nieuwe cd op te nemen. Maar eerst even 2 weekjes rust.

Deel 10

Na 2 weken gaan ze naar de studio. Maar die is in Duitsland, dus de reis duurt wel een tijdje. Als ze er eindelijk zijn gaan ze alles uitpakken, maar omdat Tokio Hotel hier best vaak komt, zijn er al een paar spullen van henzelf zodat ze niet zoveel bagage mee hoeven te nemen. Kristel moet dat nu nog wel, omdat zij hier nog nooit is geweest. Maar de volgende keer heeft zij het ook makkelijk. Als ze alles hebben uitgepakt en georganiseerd hebben gaan ze naar de studio. Er is namelijk een gedeelte waar Tokio Hotel gewoon “woont” en een gedeelte waar ze muziek spelen en waar alles opgenomen word. Kristel vindt het wel gaaf. Ze kijkt overal, dat vinden ze toch niet erg. Ten slotte moet Kristel ook een beetje de weg hier leren kennen. Dan gaan ze warm spelen. Als ze daarmee klaar zijn gaan ze de liedjes opnemen. Kristel kijkt achter de schermen mee. Het ziet er grappig uit, de jongens hebben een koptelefoon op en Bill moet in een heel rare microfoon zingen. Zelf zitten ze in een geluidsdichte ruimte. Maar de mensen die aan de andere kant van het glas zitten hebben ook een koptelefoon op. Zij horen wat er binnen gebeurt. Kristel heeft er ook een, want ze wilt heel graag horen hoe alles klinkt. Het duurt een paar dagen voordat alles is opgenomen. Dat komt doordat sommige stukjes nog niet helemaal goed klinken bij de eerste keer. Daarom moet het heel vaak opnieuw gespeelt worden. Als alles eindelijk opgenomen is, is het al avond. En ook redelijk laat. Daarom gaat iedereen naar bed. De volgende dag is er een fotoshooting. Ook dit gaat niet zo snel. Maar Kristel vermaakt zich wel, ze heeft toen ze thuis was een oude videocamera gevonden en meegenomen hierheen. Dus nu zit ze allemaal filmpjes te maken. Ze heeft ook een camera bij zich. Daardoor verveelt ze zich geen minuut. Bill, Tom, Gustav en Georg weten het nog niet, maar vannacht zagen ze er heel lief uit in hun slaap…En op het schermpje van de videocamera…hahaha. Als ze thuis zijn gaan ze met zijn allen de film kijken, dat word lachen! In de pauze krijgt Kristel wat tips van de fotograaf en de cameraman hoe ze alles er nog leuker uit kan laten zien op de foto’s en op de film. Ze probeert het gelijk uit zodra de pauze voorbij is. En ze hadden gelijk, de foto’s worden een stuk leuker zo. Dat is ook weer mooi meegenomen. Over 2 dagen gaan ze ook nog een clip opnemen. Spring nicht. Die clip is echt heel erg zielig, er is namelijk iemand die zelfmoord wil plegen, en een redder. Bill moet allebei de rollen spelen dus hij heeft het nog heel erg druk. Kristel gaat ook mee naar de opnames. Ze vindt het wel spannend, hoe gaat het eruit zien? Als ze aankomen, is alles voor Tokio Hotel afgezet zodat ze geen kijkers van her en der hebben. De rol van de Bill die zelfmoord wil plegen is nog knap lastig, want hij moet op de rand van het dak allerlei dingen doen, maar het is wel 15 meter hoog. Dus dat is nog knap link. Daarom word Bill aan 2 kabels vast gemaakt. Het valgedeelte wordt op een decor gedaan met een dikke mat eronder zodat Bill zichzelf niet kan verwonden of iets kan breken. Want als je dat ook op 15 meter hoogte doet, kan de val zeer pijnlijk worden… Na een dag zijn Tom, Gustav en Georg al klaar, maar Bill moet nog een paar dingen doen. Het weer werkt ook niet echt mee, want het plenst keihard. Maar dat geeft wel weer een bijpassende sfeer aan de clip. Als alles klaar is word er nog een interview met Bill gehouden. Twee dagen later leest Georg het in de BRAVO. Hij meldt het aan de rest en ze lezen het interview. Schokvideo! Bill springt de dood in! Horror: Bill pleegt zelfmoord! Dat is de schrilste Tokio Hotel-video allertijden. BRAVO was erbij. Bericht vanaf de set. Een parkeergarage van vijftien meter hoog in Alexanderplaats in Berlijn. Het is n uur 's nachts, de regen klettert, en het is goed koud. Bovenin, op de rand van het dak van de parkeergarage, staat Tokio Hotel zanger Bill. Hij ziet er verdrietig en wanhopig uit. Zijn haar waait in de wind. Zometeen zal hij zich in de diepte laten vallen! Heftig! Deze scne zie je in de nieuwe Tokio Hotel video Spring nicht. Daarin speelt Bill gelijk een dubbele rol: een keer als redder en een keer als verdrietige Bill, die niet meer wil leven...BRAVO: Hoe was de opname? Bill: Heel vermoeiend! Deze keer hebben we twee nachten lang gefilmd. Op de eerste dag was de hele band er, op de tweede dag alleen ik. Maar gelukkig zijn we om 17:00 uur begonnen. Dat is meer mijn tijd! (lacht) Het was tamelijk nat en koud. BAVO: Jij was in een T-shirt buiten. Hoe heb je dat doorstaan? Bill: Mijn hele lichaam rilde. Maar zodra de camera uit was, werd me snel een warme jas aangedaan. Bovendien was er hete thee, chocolade melk en warme wafels. Dat heeft geholpen. BRAVO: Je speelt iemand die zelfmoord wil plegen. Hoe heb je je in die rol geplaatst? Bill: Dat was echt niet makkelijk. Zodra de camera aanging, moest ik het gevoel van de song overbrengen. En dat alleen met m'n ogen. De jongens hebben de video gezien en zeiden dat ik het goed had gedaan. BRAVO: Was je niet bang, toen je daar op de afgrond stond? Bill: Ik heb een beetje hoogtevrees. Maar gelukkig werd ik door 2 stuntmannen begeleid. Die hebben me goed aangepraat. Daardoor heb ik me relatief zeker gevoeld. BRAVO: Heb je zelf een keer aan zelfmoord gedacht? Bill: Nee, nog nooit! Natuurlijk heeft iedereen problemen, en het gaat mij ook niet altijd super goed. Maar de gedachtes mij het leven weg te nemen, had ik nog nooit! Bravo: Waren er in de familie of bij vrienden gevallen van zelfmoord? Bill: Nee. Maar veel jongeren uit onze omgeving hebben het helemaal niet makkelijk in het leven. Die hebben vaak met ons daarover gepraat. Daarom vond ik het ook belangrijk, dit lied te maken. Met mijn dubbele rol als vertwijfelde en als redder, wilde ik laten zien dat je niet mag opgeven! Als je iemand kent die zich wil ombrengen, moet je alles ervoor doen om de vertwijfelde weer hoop te geven! Bravo: Hebben fans zich al een keer daarover geuit? Bill: Ja. Er waren brieven, waarin fans erover vertelden dat ze al sinds kort wilden opgeven. Ze bedoelden dat onze muziek hun had geholpen. Dat is natuurlijk het mooiste wat je ons eigenlijk kan zeggen. Bravo: Heb je zelf angst voor de dood? Bill: Ja, dat heeft iedereen toch! Maar Tom heeft er nog meer angst voor. Hij houdt gewoon z erg van het leven! Ik hou ook van het leven. Maar het is echt erg, als mensen in de buurt staan en vr je sterven. Maar aan zoiets mag je niet voortdurend denken. Anders maak je het leven echt moeilijk! BRAVO: Geloof je in leven na de dood? Bill: Er is daar gegarandeerd iets. Maar ik kan niet precies zeggen wat. Alles kan toch niet opeens voorbij zijn? BRAVO: Wat zou je graag willen zijn in het volgende leven? Bill: Ik zou graag een hond willen zijn! (lacht) Die hebben het goed. Die kunnen de hele dag slapen, eten en worden voortdurend geaaid. BRAVO: Hoe oud zou je willen worden? Bill: Heel oud! Maar het komt er ook aan. Als ik in m'n leeftijd erg ziek zou worden, zou ik dat anders zien. Maar zou ik met 85 jaar nog door de omgeving springen en van het leven genieten, dan zou het super zijn! BRAVO: Hoe zou opa Bill zijn? Bill: Boah, ik kan me echt niet voorstellen hoe ik er dan zou uitzien. Maar ik denk dat ik een coole opa ben! (grijnst)Als Tom klaar is met lezen zegt hij:”Ja ja, een coole opa? Grappig hoor.” Gustav moet er ook wel om lachen. Kristel filmt een stukje waarin de Tokio-boys doen alsof ze het interview lezen. En ze filmt het interview van dichtbij zodat je goed de foto’s kan zien. Nu staat er voorlopig niets meer op de planning en ze gaan dus weer naar huis. En eenmaal thuis gaan ze zoals geplant de video kijken. Precies volgens Kristels plannetje. Als ze de DVD opstart kan ze niet wachten tot de reacties, ze vond het gewoon grappig om een geintje uit te halen. Als het slaap-stukje van Bill, Tom, Gustav en Georg er is moeten ze allemaal lachen, maar de jongens lijken er niet verbaast over. Maar de jongens hebben ook nog wat in petto, aan het einde van de film hebben ze Kristel opgenomen terwijl ze stond te zingen onder de douche en wanneer ze praatte in haar slaap. Daar achter hebben ze nog wat ingesproken:”Dacht je dat we je niet doorhadden? Jawel hoor, je liep iets te hard door de gangen…hahaha… wij niet h?” Hier staat Kristel van te kijken. Ze had inderdaad niets gehoord, en zij had heel zacht gelopen. Maar het was wel grappig. Iedereen kon wel om de stukjes lachen. En natuurlijk was de rest van de film ook leuk. En met de foto’s heeft Kristel een diavoorstelling gemaakt, die hebben ze later op de computer gekeken. Ze heeft er allemaal nieuwe nummers onder gezet van Tokio Hotel. Zeker weten dat ze dit aan haar vriendinnen laat zien!

Deel 11

De maandag daarop moeten ze weer gewoon naar school. Als Kristel haar vriendinnen op school weer ziet word haar het hemt van het lijf gevraagd. Hoe ging de tour? Wat vind je ervan dat je een drieling bent? Laat je ons nu in de steek nu je populair bent? Waren de jongens een beetje aardig voor je? Heb je nog rare dingen meegemaakt? Hoe was het op de set van de nieuwe clip?” En nog veel meer. Kristel kan niet op alle vragen antwoord geven, maar doet er wel een paar. In de pauze staat weer iedereen om haar, Bill, Tom, Gustav en Georg heen om een handtekening te vragen. Want nu zijn ze een stuk bekender in Nederland, en al helemaal op deze school. Kristel vindt de aandacht wel leuk, maar soms word het haar iets te veel. In interviews worden soms wel heel rare vragen gesteld, maar daar geeft ze gewoon antwoord op. De mensen op school gaan steeds meer wennen aan het feit dat ze een paar beroemde mensen op school hebben rondlopen. Na een tijdje lijkt het de normaalste zaak van de wereld, en staat niet iedereen elke pauze bij Kristel en Tokio Hotel te zeuren om een handtekening, alleen maar een paar kinderen die nieuw zijn of die iets willen regelen voor vrienden of familie. Natuurlijk blijft Tokio Hotel doorgaan met muziek maken en liedjes schrijven, maar ze zorgen ook dat het goed gaat op school. En natuurlijk worden er ook wel eens vrienden uitgenodigd bij een concert!

Door Simone i.s.m tokio-hotel-verhaal.startspot.nl
Hosting en scripting door: MPlay.nl
Er staan 20 links op deze pagina.
Opmerkingen of suggesties?